Άσκηση χαλάρωσης

Η διαφραγματική ή κοιλιακή αναπνοή σε βοηθά στη χαλάρωση και την αυτοσυγκέντρωση. Πριν εφαρμόσεις τις οδηγίες που ακολουθούν, επέλεξε ένα μέρος του σπιτιού σου που σε χαλαρώνει, φρόντισε να μην πεινάς, να μη χρειάζεσαι τουαλέτα και φόρεσε άνετα ρούχα. Ξάπλωσε και χαλάρωσε τα χέρια δίπλα σου, παράλληλα στο σώμα σου. Κλείσε τα μάτια σου και μη σε πειράζει αν τρεμοπαίζουν, είναι συνηθισμένο. Τοποθέτησε τη μία παλάμη πάνω στην κοιλιά σου και την άλλη στο στήθος σου. Με μια αργή εκπνοή βγάζεις όλον τον αέρα έξω. Όσο εκπνέεις η παλάμη στην κοιλιά κατεβαίνει προς τα κάτω. Άρχισε τώρα να εισπνέεις αργά και ρυθμικά μετρώντας ως το 3. Νιώθεις την παλάμη πάνω στην κοιλιά σου να ανεβαίνει. Η παλάμη πάνω στο στήθος σου πρέπει να παραμείνει όσο το δυνατό ακίνητη. Κράτησε για λίγο τον αέρα και εκπνέεις πάλι μετρώντας ως το 3. Επανάληψη: Εισπνέεις από τη μύτη αργά και ρυθμικά σε 1.. 2... 3... Κρατάς για λίγο τον αέρα… Και εκπνέεις πάλι σταδιακά από το στόμα με το μέτρημα ως το 3. 1.. 2... 3... Μπορείς να κάνεις 5 ή περισσότερες επαναλήψεις. Αυτό εξαρτάται από εσένα! Βασική υπενθύμιση: κατά την εισπνοή η κοιλιά σου μοιάζει με μπαλόνι που φουσκώνει οπότε η παλάμη στην κοιλιά ανεβαίνει και στην εκπνοή εφόσον το υποτιθέμενο μπαλόνι ξεφουσκώνει η παλάμη στην κοιλιά σου κατεβαίνει. Το στήθος παραμένει ήσυχο χωρίς σκαμπανεβάσματα.

Αν αντέχεις, μπορείς σταδιακά να αυξάνεις το μέτρημα, για παράδειγμα να εισπνέεις σε 4 χρόνους, σε 6 ή και σε 8. Εισπνέεις από τη μύτη και εκπνέεις από το στόμα. Αν δεν σε βολεύει αυτό, μπορείς να εισπνέεις και να εκπνέεις από το στόμα. Να θυμάσαι ότι μετράς, εισπνέεις και εκπνέεις με ρυθμό. Η βιασύνη δεν έχει καμία θέση στη χαλάρωση! Καλή αρχή!

Παιδικά τραύματα

Πήγαινε πίσω στο χρόνο και φέρε στο μυαλό σου τον εαυτό σου στην ηλικία των 4 ετών. Είσαι στην παιδική χαρά και κάνεις τσουλήθρα. Καθώς ανεβαίνεις τα σκαλιά σκοντάφτεις και πέφτεις. Αρχίζεις να κλαις. Τι κάνει τότε η μητέρα σου; Τρέχει προς το μέρος σου και σε βοηθά να σηκωθείς. Σε ρωτά "Χτύπησες; Πού σε πονά;". Αφού η μητέρα σου σιγουρευτεί ότι η μόνη βλάβη ήταν μερικές γρατσουνιές και ο φόβος σου από την πτώση, σου λέει ενώ σε αγκαλιάζει: "Ξέρω ότι είναι τρομακτικό να πέφτεις με αυτόν τον τρόπο. Ξέρω ότι το γόνατό σου πονά, αλλά εγώ είμαι εδώ. Σε λίγες μέρες θα είναι εντάξει". Η μητέρα θα καθαρίσει το τραύμα με λίγο νερό και όταν εσύ ηρεμήσεις θα σε ρωτήσει "Θέλεις να ανέβεις στην τσουλήθρα πάλι;". Αν εσύ διστάζεις, εκείνη ίσως πει "Θες να σε βοηθήσω να ανέβεις;". Τότε στέκεται από πίσω σου, ώστε να νιώσεις ασφάλεια για να ανέβεις ξανά.

Η μητέρα σε αυτό το σενάριο αναγνωρίζει τα συναισθήματα του παιδιού της, τα αποδέχεται και στέκεται δίπλα του για να το φροντίσει. Δεν αγνοεί τον πόνο του παιδιού ούτε το λογοκρίνει. Δεν μένει μόνο στη συναισθηματική ανακούφιση. Στο τέλος το ενθαρρύνει να εμπλακεί ξανά στη δραστηριότητά του, δείχνοντάς του έτσι ότι ακόμα κι αν μας συμβαίνουν άτυχες στιγμές αξίζει να συνεχίζουμε και να προσπαθούμε. Λειτουργώντας ως πρότυπο για το παιδί της καταφέρνει να απαλύνει το "τραύμα" του. Το γδάρσιμο από μια πτώση επουλώνεται γρήγορα. Οι συναισθηματικές γρατσουνιές ωστόσο χρειάζονται χρόνο για να συναντήσουν την αποκατάσταση.

Η ψυχολογία των ψηφοφόρων

«Έκπληξη τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής» διαβάσαμε σε εφημερίδες, blog, site… Πολλοί προσπαθούν να αποδώσουν αιτίες για αυτό το αποτέλεσμα. Με ποια κριτήρια επιλέγει πραγματικά κάποιος το κόμμα που θα τον εκπροσωπήσει στη Βουλή; Πόσο ενημερωμένος είναι για το πρόγραμμα κάθε παράταξης; Με ποιο συναίσθημα είναι εμποτισμένα τα κριτήριά του; Φαίνεται πως πολλοί από αυτούς που ψήφισαν Χρυσή Αυγή βιώνουν το συναίσθημα του φόβου. Νιώθουν απειλή για την ακεραιότητά τους ή τη ζωή τους. Όταν ένα άτομο βιώνει απειλή, φοβάται και σπεύδει να ασκήσει μια συμπεριφορά για να γλιτώσει από το φοβογόνο ερέθισμα. Ή θα τρέξει να κρυφτεί ή θα επιτεθεί στον κίνδυνο. Υπάρχει και η ενδιάμεση κατάσταση να μουδιάσει παραμένοντας αδρανοποιημένο. Μάλλον όσοι υπερψήφισαν το εν λόγω κόμμα έσπευσαν να ορίσουν αντιπροσώπους για να επιτεθούν στον κίνδυνο, όπως οι ίδιοι τον αντιλαμβάνονται. Άλλοι ίσως ένιωσαν αγανάκτηση ή απελπισία και διοχέτευσαν αυτό το συναίσθημα στην πολιτική τους επιλογή. Καθένας είναι υπεύθυνος για ό,τι νιώθει. Η αίσθηση ευθύνης μας ωθεί να δράσουμε. Αλλά ακόμα και το ίδιο το συναίσθημα μας οδηγεί σε δράση. Για παράδειγμα, όταν θυμώνω γίνομαι επιθετικός προς τον εαυτό μου ή τους άλλους. Συχνά οι αξίες μας και οι αρχές μας έρχονται στο μυαλό σαν τη φωνή της λογικής να μας προστατεύσουν από τις επιλογές των έντονων συναισθημάτων. Ωστόσο, σε περιόδους κρίσης η φωνή των συναισθημάτων υπερκαλύπτει σε ένταση τα υπόλοιπα. Η απάντηση στο τι συνέβη τελικά και βλέπουμε το 6,97% για τη Χρυσή Αυγή δεν είναι μονοδιάστατη ούτε απλή. Σίγουρα είναι μια ηχηρή ένδειξη της συναισθηματικής κρίσης που βιώνουν πολλοί άνθρωποι.

Η σχέση με το σώμα

Σε μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό International Journal of Obesity διερευνήθηκε η στάση εφήβων γυναικών απέναντι στη σχέση τους με το φαγητό και την ικανοποίηση από το σώμα τους. Στη μελέτη συμμετείχαν 1.559 υπέρβαρες και παχύσαρκες έφηβες μέσα σε χρονικό διάστημα 11 χρόνων.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσο λιγότερο ικανοποιημένη είναι η έφηβη με το σώμα της τόσο περισσότερο βάρος θα παίρνει και πιο πιθανό είναι να καταφεύγει σε υπερφαγικά επεισόδια.

Η ικανοποίηση από την εικόνα του σώματος μειώνεται κατά τη διάρκεια της εφηβείας. Κατά την έναρξη της μελέτης το 1996, 57% των εφήβων ανέφεραν ότι είναι κάπως ικανοποιημένες από το σώμα τους. Το 2001 το ποσοστό έπεσε σε 47%. Επίσης, το 1996 οι έφηβες κατανάλωναν ανεξέλεγκτα μεγάλες ποσότητες ανθυγιεινού φαγητού εβδομαδιαίως σε ποσοστό 1,7, ενώ 11 χρόνια μετά το ποσοστό αυξήθηκε σε 9,5%.

Στις υπέρβαρες έφηβες που αρέσει το σώμα τους είναι λιγότερο πιθανό να αυξήσουν ακόμα περισσότερο το βάρος τους. Με άλλα λόγια, η αγάπη για το σώμα ακόμα και αν αυτό έχει κάποια περιττά κιλά μπορεί να λειτουργήσει ως πρόληψη στην παχυσαρκία.

Η προσπάθεια για κάθε αλλαγή που δεν ενέχει το στοιχείο της αγάπης και αποδοχής μάλλον οδηγείται σε αποτυχία...

Μια εικόνα στο χρόνο

Ίσως η παραπάνω φωτογραφία πέντε χρόνια πριν να έφερνε στο μυαλό ρουτίνα ή εργασιακή πλήξη. Τότε που υπήρχαν επαγγελματικές ευκαιρίες η προσωπική τόλμη ενθάρρυνε για αλλαγές στο εργασιακό περιβάλλον, ώστε καθένας να αντλεί ικανοποίηση και να είναι παραγωγικός. Σήμερα οι λιγοστές επαγγελαμτικές προοπτικές κάνουν την παραπάνω εικόνα να μοιάζει πολυτέλεια. Ίσως φαντάζει σαν ένα στιγμιότυπο ευτυχίας. Ειδικά με την αύξηση της ανεργίας πολλοί λαχταρούν να έχουν μια τέτοια καθημερινότητα. Να είναι δηλαδή ενταγμένοι εργασιακά και κοινωνικά. Πλεόν η "τυχοδιωκτική" ματιά στην εργασία έχει δώσει τη θέση της στην ανάγκη για σταθερότητα. Η ρουτίνα δεν προκαλεί πια ανία αλλά ανακούφιση. Αξίζει ωστόσο να εμπλουτίζεται η εργασία μας με διάθεση δημιουργίας και διαρκούς εξέλιξης ακόμα και στη σύγχρονη δύσκολη εποχή. Διαφορετικά θα μας καταπιεί το κλίμα απειλής...

Facebook: εξάρτηση, καταναγκασμός ή παρορμητικότητα;

"Πρωί Σαββάτου. Ελεύθερος χρόνος για εμένα! Πριν ακόμα ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπό μου, ανοίγω τον υπολογιστή. Η είσοδός μου στο facebook είναι θέμα λίγων λεπτών. Πόσα σχόλια θα έχουν προστεθεί αλήθεια στο χθεσινό μου ποστ; Πόσοι θα έχουν κάνει like τις δύο φωτογραφίες που ανέβασα πριν κοιμηθώ; Τι απάντησε η Frosso Ver στα σχόλιά μου;"

Μετά την είσοδο στο facebook οι σκέψεις αυτού του ατόμου ξεθωριάζουν. Νέα ερωτήματα το απασχολούν όσο είναι συνδεδεμένος:
"Ποιο είναι αυτό το site που πόσταρε ο Νίκος; Ποιο τραγούδι αφιέρωσε η Μαίρη στον Ηλία; Ποια είναι αυτή που μου έκανε friend request;"

Η παραμονή στο facebook δεν σηκώνει βιασύνες. Τα "γεγονότα" τρέχουν γρήγορα, οι ενημερώσεις δίνουν και παίρνουν. Πού και πού σκάει και κανένα μήνυμα ή ένα friend request. Πώς να αφήσεις εκκρεμότητες εδώ; Η δικτύωση δεν είναι απλή υπόθεση...

"Απόγευμα Σαββάτου. Δύο αναπάντητες κλήσεις στο κινητό μου. Θα απαντήσω και σε αυτό το σχόλιο και θα τηλεφωνήσω αργότερο στον Σίμο. Σε πέντε λεπτά βγαίνω από facebook."

To facebook ασκεί επάνω μας μια ύπουλη επιρροή. Θεωρούμε ότι έχουμε τον έλεγχο, αλλά εύκολα παρασυρόμαστε, χάνουμε την αίσθηση του χρόνου, αμελούμε άλλες υποχρεώσεις ή διασκεδάσεις και νιώθουμε ότι κάτι μας λείπει όταν είμαστε off line. Κάποιοι άλλοι χρήστες νιώθουν την ανάγκη να είναι απαραιτήτως καθημερινά στο facebook λειτουργώντας με τελετουργικό τρόπο, γιατί διαφορετικά πιστεύουν ότι κάτι κακό θα τους συμβεί. Η ενασχόληση με το facebook σε κάποιες περιπτώσεις καταλήγει να είναι μια παθολογική κατάσταση που άλλες φορές θυμίζει τη συμπτωματολογία των εξαρτήσεων ή των καταναγκασμών. Άλλες φορές μοιάζει με διαταραχές που εμπίπτουν στο φάσμα των διαταραχών ελέγχου των παρορμήσεων, όπως είναι η κλεπτομανία, η πυρομανία κλπ. Η εξάρτηση από το διαδίκτυο έχει απασχολήσει πλήθος ερευνητών παγκοσμίως. Η ενασχόληση με το facebook αποτελεί ένα τμήμα του.

Η σοβαρότητα κάθε συμπεριφοράς εξαρτάται από τη συχνότητα, την ένταση και τη δυσλειτουργικότητα στην καθημερινότητα. Ο άνθρωπος που περιγράφηκε παραπάνω αφιερώνει πολλές ώρες στο facebook, χωρίς να έχει τον έλεγχο, νιώθει δυσφορία όταν είναι off line και παραμελεί τη δικτύωση στην υπόλοιπη ζωή του, όπως να μιλήσει με ένα φίλο στο τηλέφωνο ή να πάει βόλτα με την παρέα του.

Πάντως όσοι χρησιμοποιούμε το facebook μπορεί να ταυτιζόμαστε μέχρι ενός σημείου με τον άνθρωπο αυτό. Και επειδή όλοι μας είμαστε εν δυνάμει ψυχικά ασθενείς, χρειάζεται να έχουμε επίγνωση των συμπεριφορών μας και να φροντίζουμε να προλαμβάνουμε μια κατάσταση..!

Το παραμύθι της τιμιότητας

Η παγκόσμια οικονομική κρίση οφείλεται μεταξύ άλλων στην έλλειψη οικονομικής εντιμότητας. Οι άνθρωποι ωστόσο που έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην παρανομία και τις απάτες θεωρούν πως είναι καθόλα τίμιοι. Σύμφωνα με έρευνα του Alan Lewis και συνεργατών στο Πανεπιστήμιο του Μπαθ οι άνθρωποι αναζητούν τρόπους να δικαιολογήσουν την οικονομική εξαπάτηση, ώστε να διατηρήσουν την καλή άποψη για τον εαυτό τους. Αν δηλαδή κάποιος έχει καταχραστεί χρήματα ή έχει εφαρμόσει παράνομες μεθόδους στη ζωή του, θα αιτιολογήσει τις πράξεις του με τέτοιο τρόπο ώστε η έλλειψη τιμιότητας να απουσιάζει από την αιτιολόγηση. Έτσι θα συνεχίσει να πιστεύει για τον εαυτό του ότι καλώς έπραξε και ότι είναι ηθικό άτομο. Δημιουργεί λοιπόν ένα άρτια δομημένο παραμύθι για τη ζωή του και το αφηγείται κάθε τόσο στον εαυτό του και τους άλλους. Τα ευρήματα του Alan Lewis έδειξαν ότι οι φοιτητές οικονομικών σχολών είναι λιγότερο τίμιοι από τους φοιτητές ψυχολογίας. Με άλλα λόγια όσοι σπουδάζουν οικονομικά είναι περισσότερο πρόθυμοι να εξαπατήσουν. Οι απόφοιτοι των σχολών αυτών καταλαμβάνουν θέσεις ισχύος σε οικονομικά ιδρύματα ή φορείς και τράπεζες. Δυστυχώς τα αποτελέσματα της έρευνας ακούγονται δυσοίωνα για το μέλλον του οικονομικού κόσμου..!